Κάθε πρωί  τον περίμενε αυτοκίνητο με σοφέρ. Τον πήγαινε στον πόλεμο όπως άλλους τους πηγαίνουν στο γραφείο τους και τον έφερνε πίσω μετά την καθημερινή του επίσκεψη στα ολοένα και πιο ανίσχυρα στρατεύματα. Από τα χαράματα μέχρι να πέσει το βράδυ, δεν τον βλέπαμε ποτέ. (στο ξενοδοχείο)  Το βράδυ ο στρατηγός Ντε Γκωλ δειπνούσε στο εστιατόριο του ξενοδοχείου. Ένας στρατιωτικός είναι προφανώς συνηθισμένος στα ξενοδοχεία, τον είχαμε ακούσει μάλιστα να λέει: ¨χωρίς τις γυναίκες εμείς οι άντρες θα ζούσαμε μονίμως σε ξενοδοχεία με ένα κοστούμι και το μπλοκ επιταγών μας. Τα έπιπλα στυλ Λουδοβίκου ιε΄ κατασκευάζονται αποκλειστικά για τις συντρόφους μας. Μόνο εκείνες αποκτούν  τόσο στενές σχέσεις με τα έπιπλα¨.

Στο τέλος μιας μέρας ο στρατηγός Ντε Γκωλ  εμφανίστηκε στη ρεσεψιόν μες στην στρατιωτική στολή του πολεμικού αρχηγού και όχι με την πολιτική περιβολή του υφυπουργού Πολέμου. Όχι για να επιδείξει το βαθμό του αλλά για να σηματοδοτήσει την ιεραρχία. Η επιβλητική φιγούρα γινόταν ακόμη πιο εντυπωσιακή από τις τεράστιες μαύρες δερμάτινες περικνημίδες, που τον έκαναν να φαίνεται ψηλότερος. Απίστευτο το εκτόπισμα αυτού του ανθρώπου. Κυριαρχούσε τόσο στο χώρο, ώστε, και ακίνητος ακόμη, έμοιαζε να τον εξουσιάζει. Και τότε είπε την ιστορική φράση:

«Το λογαριασμό, παρακαλώ».

 Πλήρωσε και μετά αναχώρησε με βήμα μεγαλοπρεπές. Έτσι βιαστικά που έφυγε δεν πρόλαβε να πάρει μαζί του την κασέλα του...

 (P.Assouline)