Την  ώρα που όλος εκείνος ο κόσμος βρισκόταν αδελφωμένος στο μπαρ, δύο τύποι της 2^ης Μεραρχίας Τεθωρακισμένων ανέβασαν από το πρώτο υπόγειο μια στρατιωτική μεταλλική κασέλα. Η οποία στης λαβές της είχε δύο ετικέτες όπου αναγραφόταν το όνομα του ιδιοκτήτη της – συνταγματάρχης Ντε Γκωλ. Ήταν η κασέλα που ο ίδιος είχε αφήσει εδώ τον Ιούνιο του ΄40 και την οποία οι Γερμανοί είχαν κι αυτοί αφήσει με τη σειρά τους εδώ τον Αύγουστο του ΄44, μες στη βιασύνη της εσπευσμένης αναχώρησης. Είχε βρεθεί καταπλακωμένη από ένα Βερχμάτ με το πολύτιμο περιεχόμενό της άθικτο όχι βέβαια τα εσώρουχα και τις αλλαξιές, αλλά το ξίφος  του νεαρού Ντε Γκωλ, του αποφοίτου της στρατιωτικής σχολής Σαιν – Συρ. Ένας γκρουμ  γούρλωσε  τα μάτια του, σαν να είχε βρεθεί ξαφνικά μπροστά στο μπαούλο με τον χαμένο θησαυρό. Χάιδεψε την ελαφριά κυρτή λεπίδα, ενώ ο θυρωρός τον κοιτούσε χαμογελαστός.

¨Πόσο  να πιάνει ένα όπλο σαν αυτό;¨

¨Το 1938 κόστιζε 250 φράγκα παρενέβη ένας λοχαγός¨.

¨Και σήμερα;¨

¨ Το ίδιο. Όχι βέβαια το συγκεκριμένο. Αυτό είναι πολύ πιο ακριβό…¨

Χωρίς καθυστέρηση, έγινε ένα τηλεφώνημα στο Υπουργείο Πολέμου στην οδό Σαιν – Ντομινίκ .

¨Τι να κάνουμε;¨  ¨ Να μας τα φέρετε αμέσως εδώ!  Το ξίφος  και τα σώβρακα.¨..

(P.Assouline)